zdawało mi się że nikt mnie już nie zrozumieże nie przutuli niktmyślałam że świat jest zbyt mały dla mnieże obudził się we mnie nieoczekiwany lękchciałam umrzećszybko bezboleśnie cichutko bezszelestniechciałam być niespodziankąłzą w okukroplą rosy o porankuteraz jestem numerem niespisanymczystą kartką bez kropelki śladujestem niebieską gwaiazdką na niebieniemym wspomnieniemzapatrzonym w oczy samotności