Lęk przed jutrem
odbiera mi ostatnie
myśli marzenia niespełnione

Setki miliony wydarzeń
destrukcyjnych myśli
gdy kładę się do łóżka

Kiedy już w nim leżę
sufit staje się pajęczyną
która oplata i przytula
pieszcząc swymi wiotkimi nićmi

Po drugiej stronie pajęczyny
jest inny świat całkiem nagi
dziecinnie naiwny
w miłości

Pragnę
by me myśli były proroctwem

Gdy rozglądam się dokoła
szarość
widzę tylko kontury
zakurzonych szaf
mebli nic nieznaczących
i tą lampę
która jest?

Wiem że gdy ją zapalę
pajęczyna zniknie

Beztroski świat odejdzie
i będzie czekał
w tym podgniłym murze
do jutra
aż wrócę

I zapalę znowu lampkę
I zacznę marzyć
04 II 2002